Mijn God is een superpessimist

“Als er geen mensen zouden zijn, dan zouden er geen goden zijn” is een spreekwoord van de Yoruba-stam in Nigeria. Hadden de Remonstranten dit in gedachten toen de reclamecampagne “Geloof begint bij jou” bedacht werd? “Mijn God…” geeft ruimte om allemaal onze eigen leus in te vullen. De een heeft een God die homo’s trouwt, de ander een die niet op haar neer kijkt en een derde kiest voor een God die een superoptimist is. Net als hindoes kunnen we zelf bepalen welke God ons het meest of minst aanspreekt. Makkelijker kunnen we het niet maken.

God is de spiegel van de menselijke ziel; elk godsbeeld zegt iets over jezelf, daarom denk ik dat de God van de Griekse premier Alexis Tsipras, om maar eens iemand te noemen, een superoptimist is. Voor mij onbegrijpelijk, gespeend van enig gevoel voor realiteit, dendert Tsipras op de afgrond af en sleurt de Griekse bevolking mee in zijn val. Waar is zijn God in zo’n situatie?

Het komt allemaal goed

Zijn God is de mijne niet, en de term superoptimist voor God vind ik zelfs wat misplaatst. Ik houd wel van optimisten, maar pessimisten begrijp ik beter – en van God verwacht ik dat hij of zij er ook is als het leven er somber uitziet. “Ik zal er zijn” is de naam van de God uit de Bijbel, en in dat opzicht laten optimisten het weleens afweten. “Het komt allemaal goed”, hoor je ze dan zeggen. Maar is dit wel zo? Alles komt goed is misschien wel gebrek aan troost, want niet alles komt goed, dat weet iedereen.

Een andere leus in de campagne van de Remonstranten dit jaar was “Mijn God staat achter me”. Daar heb je wat aan, een God die achter je staat, ook als je een superpessimist bent. Ik hoop van harte dat er een God is die wél omziet naar Grieken die een steuntje in de rug kunnen gebruiken, zelfs als ze daar ook in meerderheid “nee” tegen zeggen.

Foto: Paula Bailey