Waanzin regeert #Oekraïne

Op de voorpagina van Trouw prijkt een foto van een moeder met een kleuter. Ze lopen hand in hand, winterjassen aan, mutsen op. De moeder draagt een tas in haar andere hand, het kind klemt een kussen met een vrolijke poezenprint onder haar arm. Ze lopen over bevroren zanderige grond, hier en daar een grasspriet, kale takken van bomen. Een felblauwe achtergrond van flapperende tentdoeken.

Vorige week reed ik met een kleuter en schoolkind naar Zeeland. Auto vol geladen met kleding, speelgoed en eten. De oudste zijn eigen kussen mee met een vrolijke wolvenprint, om lekker te kunnen slapen. Schitterend water van de Oosterschelde weerspiegelde een strakblauwe lentelucht.  We waren op weg naar onze eerste vakantie na anderhalf jaar lockdowns door corona en ander huiselijk ongeluk.

Waar zouden wij heen vluchten?

De beelden lijken op elkaar, toch kan het contrast kan bijna niet groter. Gek genoeg is het niet moeilijk voor me om me te verplaatsen in de Oekraïense moeder en haar kleuter. Op de volgende pagina van de krant ligt een oude vrouw onder een laag sneeuw in een kruiwagen, onderweg. Weg!

Waar zouden wij heen vluchten als bommen onze huizen vernielden? Niet lang geleden was het nog  ondenkbaar dat scholen door corona gesloten zou worden. Wat als De Werkplaats, de veilige school van mijn kleinkinderen, domweg kapot geschoten werd?

Hoe kunnen wij onze stem doen klinken?

Oude mannen regeren de wereld. In een niets ontziende waanzin vernielen zij de levens van talloze vrouwen en kinderen, en die van mannen, vaders en zonen.

En ik? Wij? Hoe kunnen wij onze stem doen klinken?

Wij kunnen onze huizen en kerken open stellen, lichten aansteken en ons met elkaar beraden welke woorden en daden nu gestalte moeten krijgen. Oorlog mag nooit! Niemand mag zomaar van zijn huis en school en geliefden verdreven worden!

Wij zijn geroepen om lichten aan te steken in het duister. Elk flakkerend licht helpt! Wij dienen ons te beraden op wat wij daadwerkelijk tegen deze waanzin kunnen doen.