Ongrijpbaar aanwezig #Luisteren naar God

Het is zomer 1991. Per openbaar vervoer, behangen met twee rugzakken, maken we een trektocht door Oostenrijk. Na Karinthië slaan we onze tent op in het Stubaital, ten zuiden van Innsbruck. Daar, hoog in de bergen, bij een kabelbaanstation, zit een non op een bankje. Zij bidt de rozenkrans. Schijnbaar los van de wereld maar tegelijkertijd helemaal opgenomen in het geweldige panorama van de bergen om haar heen. Ik sta een poosje in haar buurt en bewonder haar overgave. Hoe dicht kun je komen bij het ongrijpbare, de onhoorbaar aanwezige, de levensbron, bij God? Dan komt er een groepje mensen langs. Luid klinken er  schampere opmerkingen over deze biddende vrouw. Of ze het hoort? Of het haar raakt? Mij raakt het wel, ik kan het nog horen. Maar zij blijft onverstoorbaar, in haar houding, in haar gebed.

Ik heb deze kleine gebeurtenis altijd onthouden. Als een moment van bezinning en vooral verwondering. Zij, ik, wij, als nietige elementen in een grote wereld die proberen de stem van het leven te verstaan. Zij als getuige, als stille passant in mijn drukdoenerige bestaan.