Niets doen is soms beter #veertigdagentijd

Het enige dat nodig is voor het zegevieren van het kwaad is dat goede mensen niets doen.
(Het citaat is van de Ierse filosoof Edmund Burke).  Wij zijn geneigd om moedeloos te worden van recente politieke ontwikkelingen in Europa en de Verenigde Staten. Deze beweging in het groot zien wij ook terug in het klein. Een gedeeld sociaal kader en een gemeenschappelijk visioen dreigen te verdwijnen. We hoeven echter niet de moed te verliezen. Want mensen kunnen zoveel, als zij maar aan de slag gaan, de handen uit de mouwen steken, met hun talenten woekeren, en hun licht niet onder de korenmaat steken. Als mensen maar het goede blijven doen….

Soms kunnen goede mensen door ‘niets’ te doen ook het kwaad verhinderen. Het citaat van Edmund Burke deed mij ogenblikkelijk denken aan het gedicht ‘Een predikant’ van domineeszoon A. Marja. Een gedicht dat niet alleen predikanten, maar allen die met het ‘kwaad’ te maken krijgen en hebben, voor de vraag stelt wat zíj zouden doen. Een vraag ook, die niet zomaar te beantwoorden is – een vraag om over na te denken, misschien juist wel in deze veertig dagen van inkeer en bezinning.

Een predikant

Hij sprak aan één stuk door: in onze kringen
doet men nog steeds te weinig aan cultuur,
ik geef het toe, maar in het laatste uur
gaat het – nietwaar – ook om de laatste dingen!

Zijn adamsappel danste op en neer
boven de toga of het khaki-hemd,
over het godsrijk sprak hij hooggestemd
en blozend over seksueel verkeer.

Hij sprak over zijn eerbied voor het leven,
en dat God altijd kracht naar kruis wil geven
hing ingelijst in zijn studeervertrek.

Hij leek een halfzacht ei, maar toen ze kwamen
en hem met knuppels onder handen namen
hield hij voor ’t eerst èn tot het laatst zijn bek.

(uit Traject, 1955)