Kleur bekennen – over Pinksteren en het leven in kleuren

   
De laatste tijd schilder ik meer; niets bijzonders, gewoon als vrije tijdsbesteding. Lange tijd kon ik toe met de basiskleuren. Een beetje mengen tot de juiste toon ontstaat. Maar ja, dan kom je in zo’n mooie winkel, waar je schilderspullen kunt kopen. En dan kan ik het niet laten om zo’n gekleurde tube aan te schaffen. Daar word ik blij van. Want er zijn tijden waarin het leven wat flets aanvoelt. Dagen die zich herhalen in grijstinten, waarin alles wel functioneert, maar niet echt sprankelt. Juist dan kan het helpen om stil te staan bij de spirituele betekenis van kleur. Want kleuren zijn niet alleen uiterlijk – ze raken aan ons innerlijk leven, voelen en geloven.

In de Bijbel wordt kleur verrassend vaak genoemd. Misschien wel het meest troostrijk is die bekende belofte uit het boek van de profeet Jesaja: “Al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw; al waren zij rood als purper, zij zullen worden als witte wol.” (Jesaja 1:18) Hier krijgen kleuren een geestelijke betekenis. Rood – de kleur van schuld, verwarring, alles wat zwaar op ons drukt. En wit – de kleur van nieuw begin, van vergeving, van ruimte om opnieuw te leven. Het is alsof God zegt: wat vastgelopen is, hoeft niet zo te blijven. Er kan verandering komen, een nieuwe tint, een ander licht.

Ook in de kerkelijke traditie speelt kleur een rol. Denk aan de avondmaalstafel, waar de kleuren van de liturgische kleden (antependia) zijn afgestemd op het kerkelijk jaar. Het wit van licht en nieuw begin, het paars van inkeer en bezinning, het groen van hoop en groei. En dan is er het vurige rood van Pinksteren.

Rood van Pinksteren

Met Pinksteren vieren we dat de Geest neerdaalt als tongen van vuur. Dat beeld is niet toevallig: vuur verwarmt, verlicht en zet in beweging. Het rood van Pinksteren is de kleur van bezieling, van moed, van geestdrift, enthousiasme. Het is de kleur van de liefde, van mensen die ineens woorden vinden, grenzen oversteken, elkaar verstaan.

Met Pinksteren komt er kleur in wat kleurloos was. Angst maakt plaats voor kracht, geslotenheid voor openheid, en stilte voor spreken. De Geest brengt geen nieuwe wereld van buitenaf, maar kleurt ons bestaan van binnenuit. De vraag die Pinksteren ons stelt is eenvoudig en tegelijk spannend: waar mag er in mijn leven meer kleur komen? Waar ben ik wat bleek geworden, wat voorzichtig, wat teruggetrokken?

Welke kleur roept mij?

En welke kleur roept mij? Voor de één is dat misschien het rood van hartstocht en betrokkenheid – weer ergens voor kiezen of er voluit voor gaan. Voor een ander het groen van geduld en groei – iets de tijd geven om te helen. Of het geel van vreugde – ruimte maken voor lichtheid en dankbaarheid.

Kleur brengen in je leven hoeft niet groots of meeslepend te zijn. Soms begint het klein: de deur uit gaan, aan tafel eten in plaats van voor de televisie, een plant verpotten, een keukenkastje opruimen. Een ander bellen of opzoeken, een oud verlangen serieus nemen, een eerste stap zetten waar je eerder aarzelde. Het zijn bescheiden vlammetjes – maar samen kunnen ze een vuur worden.

Je laten kleuren

En Pinksteren herinnert ons eraan dat wij niet zelf alle kleur hoeven te maken of te mengen. Er is een Geest die ons aanraakt, die ons in beweging zet, die ons leven wil doordringen met warmte en licht.

Misschien is geloven wel: je laten kleuren. En wie zich laat kleuren, zal merken dat hij of zij zelf ook kleur brengt – in het leven van anderen. Zoals een enkel tubetje verf nieuwe mogelijkheden biedt, of een kaarsje een hele ruimte kan oplichten.

Kom, Geest van vuur, en kleur ons leven.