Jammerklacht #veertigdagen

‘Oi, oi, oi, ai, ai ai’ Uit tweehonderd kelen stijgt een jammerklacht op, begeleid door zachte pianomuziek die de klanken omhoog of omlaag leidt.

Het Centrum voor stembevrijding heeft een benefiet-avond georganiseerd om liedjes van vrede te zingen. We kunnen de oorlogen in de wereld niet stoppen, we kunnen wel met onze gedachten verbonden zijn met mensen in oorlogsgebieden, is de gedachte. De jammerklacht die klinkt is een deel van het programma. Ik richtte mijn klacht naar de ellende van russische krijgsgevangenen, waarover ik gelezen had. ‘Ai, ai, ai, oi, oi oi’ Samen met al die andere stemmen was het als een litanie, een lang gebed; ik was verbonden met het lijden en het werkte bevrijdend.

We zongen ook een lied: ‘Gaten zingen in de duisternis, gaten zingen in de duisternis. Kieren morgenlicht, kieren morgenlicht’. In het samen zingen zág ik gaten in de duisternis. Niet geheel toevallig, denk ik, klonken de ’kieren morgenlicht’ als een ‘kyrie eleison’.

De opbrengst van de avond ging naar Musicians without borders. Een stichting die mensen in oorlogsgebied het plezier van muziek maken wil laten ervaren. De vrouw die het heeft opgericht is een Amerikaanse, geboren in Minnesota, de plek waar nu zoveel mensen van kleur opgejaagd worden door ICE_agenten van de regering. Ze vertelt over bewoners in Minneapolis, die met elkaar gaan zingen om hun medebewoners te waarschuwen als ICE-agenten in de buurt zijn en hun meedogenloze jacht beginnen. ‘Hold on, hold on, my dear one’s. here comes the dawn.’ Houd vol, geliefden, het morgenlicht daagt’. The singing revolution wordt deze beweging genoemd. En wij zongen mee die avond en wereldwijd stemmen mensen in met dit koor om hun ongenoegen over groeiende onrechtvaardigheid te laten horen.

Kieren morgenlicht. Kyrie eleison.