Paaszondag: was Jezus de Superstar op een ezel?

Pasen is het centrale feest van het christendom, belangrijker dan kerstmis, het is het feest van de opstanding, dat het leven het wint van de dood.

Het verhaal waarmee de week voor Pasen aanvangt, begint met een ezeltje. Dat wordt door Jezus uitgekozen als rijdier om zijn intocht te maken in Jeruzalem. Dat doet hij met in zijn gedachten een profetie van Zacharia: ‘Juich, dochter van Jeruzalem, zie uw koning komt naar u toe, hij is rechtvaardig, hij is nederig, hij rijdt op een ezel’. Jezus heeft kennelijk de pretentie de beloofde nieuwe koning te zijn, de messias-bevrijder. Maar wel een heel ander soort koning dan gebruikelijk, want die zou komen op een indrukwekkend en groot paard, niet op een ezel.

Hij is opgestaan en leeft

Dit diertje staat voor de deugd van de bescheidenheid en in het christelijk denken staat de ezel dan ook voor deemoed, geduld en armoede. Iemand op een ezel straalt geen macht, rijkdom en het vermogen om bang te kunnen maken uit, maar eenvoud, armoede en liefde. Daarmee toont hij ons hoe hij God ervaart. En zo zal in zijn spoor elf eeuwen later ook Franciscus het doen. Armoede, eenvoud, solidariteit met de armen en een omarming van de medemens met liefde.

Het verhaal waar de week van Pasen mee eindigt is dat van de opstanding. Aan de ene kant is het gegeven spectaculair. Er is een leeg graf, want hij die dood gemarteld is, is opgestaan en leeft. Aan de andere kant een verbazingwekkend saai verhaal. Er is geen ‘actie’, niets voor een verfilming met speciale effecten. Of het moeten de twee engelen zijn bij het graf. Jezus hoeft het niet te hebben van macht en effect. Niet bij zijn intocht in Jeruzalem, niet bij zijn opstanding. Dat overtuigt misschien ook meer.