Stille Zaterdag is noodzakelijk

In de Rooms- katholieke Kerk is op Stille Zaterdag de kerk leeg: het kleed is van het altaar gehaald, het tabernakel staat open. Er is geen eucharistie, geen klokgelui. Het is een wonderlijke dag tussen het verdriet van Goede Vrijdag en de vreugde van Pasen.

In zijn boek Van feest naar feest haalt Marius van Leeuwen de Zwitserse theoloog Leonard Ragaz aan die erop wees dat deze ‘tweede dag’ noodzakelijk is; tussen de eerste dag, de dag van de dood en de derde dag, de dag van het geloof in nieuwe mogelijkheden en nieuw leven.

Zo is het ook in ons eigen leven, als we door een hard lot getroffen zijn, dan is er niet altijd meteen troost voorhanden. Dan is, om in de beelden van Pasen te blijven, niet altijd meteen opstanding zichtbaar. Eerst is er een graf met een steen erop, die geen mensenhand bewegen kan: het rauwe, verpletterende verdriet. In de periode van de ‘tweede dag’, de stille zaterdag, moeten de klap van het verdriet en de gevoelens van hopeloosheid die daarbij horen verwerkt worden. Die dag kan, aldus Ragaz, bijvoorbeeld na het sterven van een dierbare, weken, maanden, jaren duren Dan pas komt de derde dag, waarop verzoening met dat lot, dat verlies tot stand kan komen en een nieuw geloof in het leven.

Of zoals M. Stevens dichtte:

Overgave

Soms na een lange strijd

komen we uit

bij een diepe, naakte eenzaamheid

maar, tevens

bij het puurste van onszelf.

De strijd en de pijn waren nodig

om de weg vrij te maken

naar de eigen bronnen.