(Zondags)rust

Lezers van AdRem reageren op de oproep om te schrijven over hoe en waarin zij rust beleven en of de zondag daarin een speciale rol speelt.

Kerkgang hoort erbij
Voor mij hoort de kerkgang bij de zondag. Wij kerken in Leeuwarden twee keer per maand. Dat betekent 110 km. rijden. Op de heenweg wordt geluisterd naar Vroege Vogels en op de terugweg gaan de gedachten over de dienst. Al met al een waardevolle ochtend. Zo ook het koffiedrinken na de dienst, verbinding met iedereen. De overige zondagen worden zo nu en dan gevuld met het kijken en luisteren naar de diensten van de Geertekerk. Waarom de Geertekerk? We hebben een aantal jaren in Maarssen gewoond. Ook toen kwamen de kinderen mee de kerk in. Met het strandemmertje het doopvont vullen, met de zaklantaarn de sterrenbeelden uitbeelden. 
Echte zondagsrust zoals vroeger nee, dat is het niet meer. Toch heeft de zondag iets speciaals, je onderneemt leuke activiteiten, je loopt niet in het gareel van dit en dat moet en het is een dag voor bezinning, je neemt meer tijd voor elkaar en voor jezelf.

Riekje Boon (1948), Oosterzee

Pas op de plaats
De zondag is voor mij een pas op de plaats, letterlijk en figuurlijk. Een bijkomen van de hele week. Met de dag ervoor op zaterdag het grindpad harken. Geen straf voor mij. Omdat ik zo van tuinieren houd, werk ik ook best wel op zondag in de tuin, bijvoorbeeld water geven als dat nodig is. Maar de elektrische grasmaaier laten we zwijgen. Zo waren er altijd de zondagse rituelen: het ontbijt met sneetjes warm stokbrood, de kinderen in kamerjas en samen ontbijten in plaats van jakkeren om op tijd op school te zijn of opleiding. Nog steeds: bij koffie of thee altijd iets lekkers en dan hebben we het over de afgelopen week ….

Behalve als er een kerkdienst is in Zwolle eens in de drie weken. Ik ben lid van de Remonstranten sinds mijn negentiende jaar (met een onderbreking van vijf jaar Curaçao). In de kerk doe ik inspiratie op door de diensten. De laatste levensjaren van mijn man wilde hij altijd weten wat ik gehoord had. Hij overleed rustig op vierennegentigjarige leeftijd en zei dat hij naar zijn Schepper ging. Met zijn gezin rond zijn bed. De zondagen van mijn leven – ik ben nu tweeënnegentig jaar. Ik had ze niet willen missen.

Christel Ekker – Culemann (1933), Loosdrecht

Verlangen naar rust en ruimte

Als werkende vrouw is mijn leven één grote race tegen de sluitingstijden geweest. Het werk duurde altijd net te lang. Er kwam altijd iets tussen, zodat ik alweer te laat wegging. Om hijgend en net te laat aan te komen bij een school, opvang, winkel. O, als dat toch eens opgerekt zou kunnen worden tot zeven uur ‘s avonds. Hoeveel ruimte zou dát geven?

En toen hieperdepiep gebeurde dat opeens. Wat een zegen! Net dat beetje meer tijd, het scheelde zo. En vervolgens was er één winkelzondag in de maand bij. Wat een uitvinding, eindelijk tijd voor mezelf. Ik had de gewoonte om ‘even’ naar de stad te gaan (zonder telefoon) en pas eind van de middag terug te keren, echt genieten maar heel irritant natuurlijk.

Altijd doorgaan, dat is nergens goed voor. Hoor wie het zegt….! Als er iemand is die altijd doorgaat dan ben ik het zelf, óók op zondag. Kerk ‘moet’ vanwege taakjes die ik zelf aangenomen heb. Daarna: muziek studeren – lang. Ik kan mezelf en de juf niet teleurstellen op les. Naar de bieb, naar familie, naar een museum, lekker koken. O, er is zoveel.

Maar wanneer ervaar ik rust? Soms in de kerk, uurtje stil staan. Soms als er zo’n weekend is met niets, maar vaker als alles juist anders gaat dan verwacht. Als ik alles wat ik van mezelf moest, niet gedaan heb. Vakantiegevoel. Beetje schuldgevoel, maar wel lekker.

Liesbeth Orthel (1961), Utrecht

De handpalm is geopend naar het licht

Zo’n Ida Gerhardt-zondag die begint met licht dat wandelt door het huis combineert niet met kerkgang. Zondag is de dag waarop de arbeid NIET rust. Ik ben bijna als eerste in de kerk. Terwijl de koffie doorloopt, dek ik de tafel met kopjes en koekjes. De dominee zet de bloemen in een vaas. De eerste kerkgangers komen binnen. Dan pak ik de laptop om de dienst te streamen. Gierende stress! Het lukt niet, de instellingen zijn gewijzigd. Maar deze viering moet online te volgen zijn. Vandaag herdenken wij een dierbare overledene, nemen afscheid van twee verhuizende leden en verwelkomen een nieuwe vriend. Overmacht, ik adem in en uit, sluit gelaten camera en computer af en luister naar de lezingen. Jona moet Ninevé nog een kans geven? Dan probeer ik het opnieuw en yes: er is beeld!

Bij de koffie halen wij herinneringen op. Wat leerden wij hier veel over onszelf: Dat het kan verkeren – Obama won de verkiezingen – en dat wij tóch gelovig zijn. Wij nemen hartelijk afscheid, maar niet voorgoed. Adieu!

Truus Lodewijk (1959), Helmond