Column Van de hemel naar de aarde en vice versa
Foto: Susanne Nillson

Column Van de hemel naar de aarde en vice versa

Van het concept ‘hemel’ werd ik vroeger helemaal naar. Het was immers de plek waar je voor eeuwig naar toe verbannen werd als je dood ging. Voor eeuwig!

‘Mag je daar dan nooit meer uit?’, heb ik meer dan eens gevraagd. Nee dus. Je moest trouwens dankbaar zijn als je er in mocht, want er waren mindere oorden die ook jouw lot konden zijn. Ik was elke Kerst weer blij dat het Jezus gelukt was om uit de hemel te ontsnappen. Wie weet kon ik dat later ook. Daar ging ik mijn best voor doen, want
‘en eind’lijk eeuwig bij U leve’ (laatste regel van het gebed na de maaltijd in ons gezin) hoefde voor mij niet. De hemel was een prima plek: alles was daar mooi en goed, niemand had honger en iedereen was aardig voor iedereen. Er was muziek en zang, je kon er dansen en springen naar hartelust. Maar om nu voor altíj́d in die goddelijke woning te moeten blijven, nee, liever niet.

Tegenwoordig vind ik de hemel sympathieker, dichterbij ook. Zet een ladder onder een kroonluchter, klim omhoog, steek de kaarsen aan en hemels licht vult de ruimte. In de droom van Jacob (Genesis 28) gebruikten engelen een ladder om van hemel naar aarde en vice versa te reizen. De kaarsopsteker is eigenlijk een engel die met z’n ladder de hemel op aarde brengt en ons met het aangestoken licht optilt naar de hemel.

Vraag een kind een engel te tekenen en je krijgt een mens met vleugels. Zo worden ze al eeuwen verbeeld: als magische, op mensen lijkende, wezens die door het luchtruim vliegen. Met ladders of vleugels, engelen komen en gaan en altijd laten ze op aarde iets hemels achter. Dat kan van alles zijn: van muziek tot een boodschap of geniaal plan. Daardoor kunnen mensen verder met hun leven, gaan ze beter nadenken, komen ze tot handelen. En dat altijd tot blijdschap en zegen van zichzelf en hun omgeving.

In mijn leven zijn al heel wat engelen verschenen. Van die wezens die op cruciale momenten de goede woorden vinden of iets belangrijks voor je doen. Vaak onverwacht en ongedacht. Mensen met onzichtbare vleugels, zijn het. Ergens hebben zij goddelijk licht opgedaan en dat delen ze uit. Zo komen wij in de hemel en ja, daar kunnen, daar moeten we zelfs, weer uit. De aarde is nu eenmaal ook vol treurnis en onrecht, vol mensen die goed èn kwaad doen.

Leven en samenleven is te doen als de hemel nu en dan, hier en daar om de hoek gluurt. Als mensen zo nu en dan hun onzichtbare vleugels aantrekken.

Ineke Ludikhuize

 

 

Zie ook