Het gezicht van Karin de Roos

Het gezicht van Karin de Roos

Het zinderde in Huize de Roos in Zwijndrecht toen ik daar was. Karin de Roos (1971) en haar man David waren de trekkers van de gezamenlijke kerkdienst die de Remonstrantse gemeente Dordrecht samen met de Nederlands Hervormde Grote Kerk Gemeente organiseerde op 11 november. Karin is een zij-instromer in gemeente Dordrecht die helemaal op haar plek is bij de Remonstranten. ‘Het is een warm bad hier. Veel voer om over na te denken en warme contacten in de gemeente.’

Kunst, cultuur en religie
‘Ik kom uit de Alblasserwaard, midden op de bible belt dus, maar ik ben niet kerkelijk opgevoed. Ik had wel een groot religieus besef door de omgeving waarin ik leefde, bij mijn tante en mijn oom, bij vriendinnetjes. Wij baden wel en lazen ook de kinderbijbel. Na de openbare lagere school in Hardinxveld en de middelbare school in Papendrecht, ging ik rechten studeren. Eigenlijk vooral omdat ik teveel leuk vond en niet kon kiezen. Twee jaar gedaan. Het enige goede aan die studie is geweest dat ik er Dave heb leren kennen. De switch naar Historische en Kunstwetenschappen was de juiste. Daarna aan het werk als beleidsmedewerker Culturele Zaken bij de gemeente (m.n. mediakunst en theater).  Vervolgens mocht ik bij de Bibliotheek Rotterdam de webportal Cultuurzone ontwikkelen, waarna ik het informatiewereldje ben ingerold. Zo werd ik informatiemanager bij de brandweer en de Veiligheidsregio Rotterdam-Rijnmond. Het lijntje knapte toen ik drie kinderen kreeg met vele medische complicaties in hun jonge jaren. Om werk en gezin makkelijker in balans te brengen, werk ik sinds 2007 zelfstandig. Vanuit mijn bureau ‘Schriftelijk’ schrijf ik beleidsplannen, doe ik onderzoek, coach ik mensen en geef ik trainingen in gestructureerd denken en schrijven. Daarnaast schrijf ik boeken: non-fictie en fictie. Bijvoorbeeld ‘Kind in balans’ over hoe je als ouder kunt bijdrage aan een goede ontwikkeling van je kind. Begin dit jaar kwam mijn romandebuut Dubio uit: een spannende historische roman over een ontwortelde jonge vrouw in een eeuwige zoektocht naar identiteit.’

Bron van liefde
‘Toen ik 21 jaar was is mijn oma overleden. Ze had 11 kinderen groot gebracht, maar drie dagen lang heeft ze gevochten tegen de dood. Ze was er niet van overtuigd dat ze in het hiernamaals zou komen. En ik hoorde voor het eerst een donderpreek op haar begrafenis: we moesten als mens maar nergens op rekenen! Ik was woedend en in de war. Is dit geloof? Daar wil ik niet bij horen! Ik wil in een God geloven die er voor me is, die naar me luistert en het goede met me voor heeft. Een God die me laat groeien als mens en die de bron van liefde is. Tien jaar lang heb ik het hele Bargoense woordenboek gebezigd. Maar een religieuze gemeenschap miste ik toch. In Zwijndrecht ging ik wel eens met een vriendin mee naar de gereformeerde kerk maar daar was het weer: betutteling en belering. Tot een vriend van Dave begin 2017 zei: ‘Heb je wel eens gedacht aan de Remonstranten?’ Ik bekeek de website, schoot acuut vol van de Belijdenis en ben de eerstvolgende zondag naar de kerk in Dordrecht gegaan. Ik schrok eerst van de klassieke liturgie, maar de preek trof doel. Jan Klijnsma vertelde na de dienst dat er een elfde gebod is: ‘Gij zult twijfelen’. Wat een opluchting. Ook mijn zoon Dante uit 6 VWO is geboeid, hij voert hele gesprekken in de kerk met zijn buddy van 95 jaar. Dave zit ondertussen in de kerkenraad en coördineerde de kerkdienst op 11 november, ik deed de PR en de aankleding. Ik heb altijd gezocht naar een plek waar ik alles wat me beweegt en boeit, kan combineren. Bij de Remonstranten komt op levensbeschouwelijk terrein alles samen. Ik kan hier eindelijk mezelf zijn.’

Michel Peters

Zie ook