Het gezicht van Jacqueline Maschino

Het gezicht van Jacqueline Maschino

Jacqueline Maschino (1971) uit Bussum had een bewogen leven toen zij begin 2017 aanwaaide bij de Remonstranten in Hilversum. Op 15 september doet ze daar belijdenis.

Roomse leven
Mijn vader ging nooit naar de kerk, mijn moeder af en toe. Van haar heb ik veel meegekregen. Ze was er heel open over en stimuleerde me ook om zelf te onderzoeken. Ik zat op een katholieke school en ben ook gedoopt. Toen ik de Eerste  Communie deed, ontmoette ik pastoor Vandebooren, een vrijzinnige en toegankelijke man, heel inspirerend ook. Ik werd actief bij hem in de kerk; ik las en hielp in de diensten.

Ontwikkeling

Na het gymnasium in Heerlen ging ik meteen werken, ik woonde toen al samen. Naast mijn werk studeerde ik en ik maakte carrière in het internationale bedrijfsleven, als financieel manager en later plaatsvervangend directeur. In 2005 kwam ik naar de Randstad. Na een korte periode in Amsterdam en Hoofddorp kwam ik terecht in Muiden waar ik 10 jaar woonde. Na mijn scheiding ruilde ik Muiden in voor Bussum.

Ambitie en bewijsdrang
Vanaf mijn geboorte ben ik ernstig slechthorend, en in 2008 werd ik door een forse verslechtering van mijn gehoor bijna doof. Na een periode van zoeken naar aanpassingen en technische mogelijkheden besloot ik in 2010 om mijn functie van manager bedrijfsvoering en plaatsvervangend directeur neer te leggen. Het vele vergaderen in grote groepen kostte teveel energie. Ik wilde niet meer vechten tegen de bierkaai. Ik kwam toen terecht in een afkeuringstraject. Uiteindelijk ben ik 100% afgekeurd, iets waar ik veel moeite mee had. Maar ik ging niet bij de pakken neerzitten: ik deed een opleiding tot coach en startte mijn eigen bedrijf.

Inclusie

Ik geef nu lezingen en trainingen aan bedrijven en overheid over inclusie op de arbeidsmarkt. Inclusie betekent dat je niemand uitsluit, dat iedereen meedoet, ertoe doet. Dus ook mensen met een beperking. Ik probeer te werken aan een positieve beeldvorming zonder vooroordelen en stigma’s en ik probeer het hokjesdenken tegen te gaan.
Naast mijn bedrijf ben ik sinds 1 november vorig jaar content manager bij Achmea. Ik ontwikkel materiaal over de maatschappelijke thema’s rondom de waarde van werk voor de bestuurders van de BV Nederland.

Universum en De Regisseur
Ik voel me onderdeel van iets dat groter is dan ikzelf, deels waarneembaar en deels niet. Het al. In het universum zit samenhang, en tegelijk is het onbevattelijk wonderlijk hoe de wereld en het leven in elkaar zit. Ik geloof niet in toeval, ik geloof dat er altijd een leerweg is. Ook bij tegenslag. Ik vermijd het woord God, ik heb het liever over De Regisseur. Als een soort van inclusieve God die altijd zorgt voor een leerweg, soms met hobbels en pech, soms met voorspoed.

In 2013 zag ik een advertentie van de Remonstranten met een tekst die me raakte, en ik ging op onderzoek. Ik werd steeds meer nieuwsgierig en zocht naar verdieping, onder meer via vrienden die er over vertelden, en door te lezen.

Verbinding
Na mijn verhuizing naar Bussum besloot ik die zoektocht concreet te maken. Ik voelde me alleen en ik had behoefte aan verbinding. Die vond ik in de Kapel en de warme en hartelijke gemeenschap daar. Ik volgde een oriëntatiekring en bleef actief in een gesprekskring over bezieling. Af en toe ga ik graag naar de filosofisch ingestoken diensten.

De vrijzinnigheid en het niet hoeven kiezen, dat mijn interesse in het boeddhisme en de humanistische levensvisie er gewoon ook mogen zijn, blijven mij inspireren. Ook het ontbreken van de dogmatiek maakt dat ik zelf bewuster leef. Het heeft me ook doen thuisvoelen in de Kapel. Het is een warme plek waar ik mezelf mag zijn, terwijl mijn zoektocht doorgaat.

De verbinding die ik nu voel, en het vuur, wil ik in september graag bevestigen door mijn belijdenis te doen. Dan kom ik echt ‘thuis’.

 

Michel Peters

Zie ook