Loslaten, overpeinzingen van een vertrekkend penningmeester

Laat mij los!, roept mijn kleindochter boos. Ze is zes jaar en kan nog niet goed zwemmen. Ik heb haar vastgepakt omdat zij te dicht bij het water stond. De verontwaardiging spuit uit al haar poriën. Loslaten sist mijn kleinzoon van twee en een half jaar, als ik zijn hand vastpak om de weg over te steken.

Wanneer laat je iemand los die je lief hebt, en wat betekent dat precies? Heb ik mijn eigen kinderen echt losgelaten? Enerzijds wel en anderzijds niet. Natuurlijk hebben zij steeds meer ruimte gekregen om hun eigen beslissingen te nemen en hun eigen fouten te maken. Anderzijds ben je er altijd voor ze en zul je hen soms ook ongevraagd advies geven. Dit geldt ook voor vriendschappen en je huwelijk. Dat zijn gedachten die bij mij opkomen als ik nadenk over loslaten.

Thesaurier

Maar Ad Rem heeft mij gevraagd iets te schrijven over loslaten naar aanleiding van mijn vertrek als thesaurier (penningmeester) van de Broederschap na zes jaar (en daarvoor ook ongeveer vijf jaar thesaurier van het Seminarium). Ergens vond ik dat een vreemde vraag, want het gaat om een bestuurlijke functie. Ik heb in mijn leven de nodige bestuurlijke functies gehad en altijd geprobeerd om daaruit te vertrekken, voordat het teveel een routine werd – dat geldt ook voor deze functie. Ik kan mij niet herinneren dat ik bij deze functies het probleem had van loslaten. Dat zou betekenen dat ik mij bemoeide met de gang van zaken nadat ik was afgetreden. Wel zou het kunnen dat je in een nieuwe functie te maken krijgt met het domein waarin je eerder een functie had, en dan wel erg veel voorkennis had – wat je opstelling beïnvloedt. Dat speelde soms op mijn werk en als thesaurier soms ook bij het Seminarium, maar ik associeer dat niet met loslaten.

Problemen hebben met loslaten veronderstelt in mijn ogen een emotionele band met datgene wat je los laat, zoals uit mijn voorbeelden hierboven blijkt. Óf het vloeit voort uit een onvermogen om macht te verliezen, maar dat speelt geen rol bij mij, denk ik.

Heb ik dan geen emotionele band met de functies die ik heb bekleed? Ik denk dat dit niet zo is. Ik ben zeer betrokken bij de organisaties waarin ik die functies vervul, maar dat betekent niet dat ik die organisaties verlaat als ik die functies neerleg. Vaak raak ik weer op een andere manier bestuurlijk of inhoudelijk betrokken bij de organisatie – en zolang dat het geval is, is er geen
loslaat-gevoel. Ik laat de Remonstranten dan ook niet los!

Joan Muysken