De aarde loslaten

Loet van Eijndhoven (1961) werkt sinds veertig jaar als productfotograaf voor merken als Philips, Daf Trucks en KLM. Hij legt voertuigen, armaturen en minuscule IC-chips tot in perfectie vast. Met de opkomst van drone-camera’s ontdekte hij dat de wereld er van boven minstens zo interessant uitziet. En dat de beelden die het oplevert hem meer voldoening geven dan de foto’s die hij in de studio maakt. Een bevlogen fotograaf, die zijn camera letterlijk loslaat, vertelt over de ontwikkeling die hij doormaakte in zijn vak.

Als reclame- en productfotograaf streef ik er in de studio naar om een foto zo perfect mogelijk te maken. Vlakken, hoge lichtlijntjes en plasticiteit moeten optimaal weergeven worden. Sinds enkele jaren ben ik gecertificeerd drone-fotograaf en ga ik met mijn camera de lucht in. Via de camera laat ik de aarde letterlijk los en begin te zoeken naar bijzondere elementen. De beelden die ik dan door mijn lens krijg moet ik nemen zoals ze zijn, want ik heb in de buitenlucht geen invloed op structuur, compositie, licht of kleur. Voor mij betekent dat behoorlijk loslaten. Dus ga ik alsnog op zoek naar schoonheid en symmetrie. Ook al kan ik vanuit de lucht niets in scène zetten, ik merk toch dat ik daar boven die perfectie wil vinden. Dat zit nu eenmaal in mij. Dat is wat ik als productfotograaf dagelijks in opdracht doe.

Waar ik naar streef is om het gegeven beeld dat ik al dronend tegenkom, visueel zo perfect mogelijk vast te leggen. Dat is voor mij de uitdaging en de lol. Opnames maken met mijn Hasselblad-camera’s is een absolute passie geworden de laatste jaren. Het mooie aan deze top-down-fotografie vind ik de vervlakking. Het feit dat beeld vervlakt en tweedimensionaal wordt. Dit in tegenstelling tot het werk dat ik in de studio maak wat er zo driedimensionaal mogelijk uit moet zien. De wereld ziet er van boven heel anders uit. Ik laat als het ware de diepte los en voel me letterlijk vrij als ik ga dronen. Het levert me beelden op die we van beneden niet op die manier kunnen zien.

Het feit dat ik nog niet weet wat ik tegenkom als ik naar boven vlieg, voelt ook als loslaten. Het werkt verslavend. Al vlieg ik drie accu’s leeg, het gaat om die ene foto. Als ik die heb gemaakt, krijg ik een adrenalinekick! Vaak weet ik al tijdens het dronen dat ik een topopname te pakken heb. Op stap gaan om te dronen is één ding, maar thuis de beelden dan bekijken geeft minstens zoveel voldoening. Ik ben altijd bezig om nóg betere foto’s te maken dan ik voorheen maakte. Op zoek naar nóg interessantere composities of onderwerpen.

Soms rijd ik met mijn auto ergens langs en stel ik mij voor dat het er van boven wel eens heel speciaal uit zou kunnen zien. Dan trap ik op mijn rem en laat ik een drone omhoog. Neem bijvoorbeeld de foto van de urinoirs die opgeslagen staan op een industrieterrein. Het levert een abstract beeld op. Soms moet je als toeschouwer wat langer kijken om te zien wat het precies is en mag een foto best een zoekplaatje zijn. Ik wil mensen goed laten kijken. En ze de lol laten beleven van het ontdekken en herkennen.

Loet van Eijndhoven