Trouwen met Onze-Lieve-Heer

Toen ik ongeveer 30 jaar was liet ik me uitschrijven uit de gereformeerde kerk. Ik voelde de behoefte om alle banden door te snijden. Dat had ik nodig om vrij en onbevangen te kunnen onderzoeken hoe het ervoor stond met mijn geloofsleven en waar ik me bij wilde aansluiten. Die zoektocht, van enkele decennia, bracht me o.a. bij het boeddhisme en de antroposofie. Vooral door het laatstgenoemde word ik nog steeds enorm geïnspireerd. Toch voelde ik na enige tijd weer behoefte aan een geloofsgemeenschap, die ik vond in de Federatie in Gouda.

Na er enige jaren gekerkt te hebben, kreeg ik de behoefte om belijdenis te doen, omdat ik dat vroeger nooit gedaan had en nu het verlangen voelde ergens echt voor te gaan staan. In een gespreksgroepje met onze dominee bereidde ik me voor en met haar had ik ook persoonlijk een mooie uitwisseling. Het voelde alsof ik zou gaan trouwen met Onze-Lieve-Heer en wilde uitzuiveren waar ik me aan wilde verbinden, welke beloften ik zou uitspreken.

Dat hele proces was al het begin van de belijdenis, van een soort ommekeer: in mezelf wakker roepen tot Wie ik me wil wenden, zowel in tijden van nood als in vreugdevolle momenten. Het zelf schrijven van mijn geloofsbelijdenis was daar heel behulpzaam bij en er eigenlijk  de kern van.

Ritueel

De belijdenis als ritueel was heel bijzonder. Ik heb een tekst van Paul Tillich voorgelezen. Die ging over aanvaard zijn en genade. Ik haal, ingekort en in elkaar geschoven, enkele zinnen aan die mij raakten en waarin ik veel herken:

Genade treft ons als we zwaar lijden, of onrustig zijn.

Ze treft ons als we wandelen in een dal van diepe duisternis.

Ze treft ons wanneer wanhoop alle vreugde en moed vernietigt.

Soms doorbreekt op zo‘n moment een lichtstraal onze duisternis alsof een stem zegt: je bent aanvaard, aanvaard door datgene dat groter is dan jij, door iets waarvan je de naam niet kent. Vraag niet naar die naam, misschien vindt je die later.

Probeer helemaal niks, nu. Misschien doe je later van alles.

Zoek niets, onderneem niets, beloof niets.

Aanvaard alleen dat je aanvaard bent!

Na het uitspreken van deze woorden heb ik mijn persoonlijke belijdenis voorgedragen en toen geknield op de knielbank de zegen gekregen. Daarbij ontving ik van onze predikante een bijbeltekst mee die me nog steeds draagt. Het was 2 Korinthiërs 12: 9: je hebt niet meer dan mijn genade nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid. Het proces van toegewijd zijn aan, toentertijd ergens begonnen, is daarna gewoon doorgegaan. Af en toe mezelf herinneren aan wat ik toen uitgesproken heb in het midden van de gemeente. Het was en is nog steeds bemoedigend, geloofsversterkend en van onschatbare betekenis, een bezegeling. Het stemt me dankbaar dat ik gedurfd heb dit geschenk aan mezelf te geven en het heb kunnen en mogen ontvangen…De dag  van mijn belijdenis was feestelijk en vreugdevol.

Ik kan het iedereen aanraden!

Els Rotte
lid van de remonstranten in Gouda.