Het gezicht van Marieke Hartgerink

Bij Marieke Hartgerink (1959) uit Nijmegen slapen twee geloven op één kussen. En daartussen is voor de duivel geen millimeter ruimte. Zij zelf deed twintig jaar geleden belijdenis bij de Remonstranten in Nijmegen, haar man Marcel voelt zich beter thuis bij de katholieke Effata-gemeenschap aldaar.

Protestantse ijver
‘Ik ben geboren in de stad Groningen. Mijn vader was Nederlands Hervormd, mijn grootvader van moederskant was o.a. geïnteresseerd in theosofie. Ik ben bewust niet gedoopt, we moesten later zelf maar kiezen. Na onze verhuizing naar Heemstede ben ik met een vriendin meegegaan naar de remonstrantse zondagsschool in Haarlem. In 1978 ging ik geneeskunde studeren in Groningen, waar ik in 1985 ben afgestudeerd als basisarts. Ik wilde daarna een specialisatie doen als klinisch geriater en dat lukte. In 1989 aan het eind van die specialisatie heb ik Marcel leren kennen via een gemeenschappelijke vriendin. In ziekenhuizen in Almelo, Winterswijk en vanaf 2015 in Assen heb ik geriatrische afdelingen kunnen opzetten. Dat pionieren vond ik geweldig. Als jonge specialist, in een nog nieuw vakgebied, heb ik erg moeten knokken om serieus genomen te worden, zeker als vrouw die kinderen wilde en daarom parttime wilde werken. In 2002 zijn we voor Marcels werk naar Nijmegen verhuisd.

Ik ben nu tweeëneenhalf jaar gestopt met werken, niet geheel vrijwillig. Cold turkey afkicken van werk vond ik heel lastig, maar ondertussen ben ik helemaal tevreden. De zingevingskant in mijn werk heb ik nu geïntensiveerd. Ik ben rouwcoach en volg op het moment een premaster voor geestelijke verzorger aan de Universiteit Groningen. Mijn pied à terre in de buurt van Assen heb ik voorlopig nog aangehouden. Daar ben ik door de week en heb een soort parttime latrelatie met Marcel. Mijn sociale leven speelt zich deels daar af. Ik speel viool in het Drents Kamerorkest en ben vrijwilligerscoördinator bij het Humanitas-project Steun bij verlies.’

Oecumenisch geloofsleven
‘Mijn kerkelijke route is altijd oecumenisch geweest eigenlijk. In mijn studententijd liep dat via betrokkenheid bij studentenpastoraten. In 1978 ben ik in Utrecht door ds. Overdiep gedoopt. In Hengelo sloten we ons aan bij de RK parochie waar we vlakbij woonden. Eenmaal in Nijmegen hebben Marcel en ik een afzonderlijk kerkelijk spoor gevolgd. Ik heb mij weer aangesloten bij de Remonstranten, waar ik mij direct weer thuis voelde. Onze beide kinderen zijn remonstrants gedoopt door een doopsgezinde predikant. Daarna hebben ze een rooms-katholieke communie en vormsel ontvangen. Ik heb in onze dore-gemeente in het verleden een periode als secretaris in de kerkenraad gezeten. Sinds een jaar ben ik dat weer en bovendien ben ik (enig) redacteur van ons kerkblad, lid van de activiteiten- en programmacommissie en algemene vraagbaak. Veel Marthataken! Ik vind inhoud belangrijk en interessant, maar zonder organisatie komt het bezig zijn met de inhoud niet van de grond. Daar zet ik me dus voor in.’

Palm van Gods hand
‘Mijn geloof begint bij het ervaren dat er meer is in het aardse bestaan dan wij kunnen zien en begrijpen. Het gevoel dat er iets alomvattends is, is troostrijk en geeft continuïteit. Ik voel mij in die zin geborgen in de palm van Gods hand. Dat meer ervaar ik bijvoorbeeld nu ik een kleinkind heb en zie hoe mijn zoon daar als vader mee omgaat. Maar ook in de stilte en de sterrenhemel in ons huisje in Drenthe en in een kerkgemeente die samen zingt of bidt. Ik heb de laatste jaren meer gevoel voor de waarde van de gemeenschap gekregen, ik ervaar mijn geloof in het contact met die gelijkgestemde mensen. Het christelijke geloof is een van de mogelijke, en voor mij het bekendste verhaal, om dat gevoel te verwoorden. Het mooie bij de Remonstranten is dat ik mijn eigen Godsbeeld mag vormen en bedenkingen mag hebben tegen het traditionele geloof.’

Michel Peters