Deeltijdpleegzorg

Januari 2025
Opeens vliegt het laatste kind het nest uit. Na de oudste twee vertrekt nu ook deze lieve zoon, ons cadeautje van jeugdzorg, onze pleegzoon, die al twaalf jaar bij ons woont. Nu gaat hij op eigen benen staan. Wat zijn we ontroerd, trots en blij als we kijken hoe deze drie jongemannen hun weg zoeken (en vinden!) in het leven. Niks empty nest, niks ongemakkelijke stilte in huis, genieten van elkaar, hun bezoekjes en verhalen, hervonden vrijheid en gemak. Een nieuwe fase dus.

September 2025
Mijn telefoon trilt, een bevriende pleegmoeder appt – iemand die ik zeer bewonder: zij zorgt met haar man als fulltime job voor wel vijf pleegkinderen. Deze zorgprofessionals, die er voor doorgeleerd hebben, vangen niet de makkelijkste kids op: kinderen die al veel, TE veel hebben meegemaakt en dat in hun gedrag laten zien. Hoe dan ook: ze appt.

Onder het mom durf te vragen: staan jullie eventueel open voor weekendpleegzorg, één weekend per maand. Nee is ook een antwoord.

We maken een afspraak om samen te bellen. Of we een jongetje van 6 één keer per maand te logeren willen? Zodat zij één keer per maand (en geloof me dat is in pleegzorgland echt heel erg fijn) echt even helemaal vrij zijn. Er volgt een schattige foto. Een gesprek, een kennismaking en als u dit leest, is hij al twee keer geweest en heten wij opeens koning Kees en tante Trui (want ja, hoe noem je pleegouders voor één weekend per maand?).

Onze zoons riepen in koor: als je er zin in hebt, lekker doen. Als iemand dat kan, zijn jullie het wel. Maar waarom zeg je op zo’n vraag ja? Omdat het leuk is: een vrolijk stemmetje in huis, een kind dat knuffelen wil en graag verstoppertje en UNO speelt. Omdat het fijn is om zo’n jong kind een veilige warme plek te bieden (terwijl ik dat voltijds niet meer zou willen, die fase is voorbij) en te zien hoe hij zich ontwikkelt. Omdat het de moeite waard is. Omdat ik weet dat onze vrienden dan af en toe echt vrij zijn. Tijdens het eerste weekeind zijn ze voor het eerst in drie jaar tijd met zijn tweeën uit eten geweest. Misschien zelfs omdat het stiekem een beetje opa en oma spelen is? Een kind opvangen, dat je niet hoeft op te voeden. Ik weet niet welk van deze argumenten het zwaarst weegt, maar geloof me, deeltijdpleegzorg is echt heel fijn om te doen.

Geertrui Meinema – Linders