Het gezicht van Eva Heezemans

Op zoek naar een kerstkind kwam de redactie uit bij Eva Heezemans (1981), lid van de Geertekerk in Utrecht. Michel Peters sprak met deze laatbloeiende harde werker met een sterk sociaal hart. ‘Ik ben een stadsmens. Geef mij Berlijn maar in plaats van stilte en bossen.’

Religieus
‘Ik ben geboren in Driebergen in een gezin met Brabantse ouders. Zij kwamen uit de rooms-katholieke wereld, maar hadden dat geloof achter zich gelaten. Ik ben dus niet-religieus opgevoed, maar wel altijd een gelovig kind geweest. Ik ging op in de verhalen uit de bijbel en het zingen van liederen. Daar kwam ik mee in aanraking op de School met de Bijbel in Driebergen waar ik op zat en door omgang met een vriendinnetje van wie de vader dominee was. Ik volgde eerst de mavo en vanaf mijn zestiende de mbo-opleiding Sociaal Pedagogisch Werk (SPW) in Utrecht. In die jaren deed ik niets meer aan religie. Sterker, ik vond het wel bevrijdend in de grote stad: veel mensen – dat vind ik fijn –  en meer pluriform. Ik genoot van de stages op het mbo, bijvoorbeeld in het speciaal onderwijs in een achterstandswijk. Daarna deed ik een hbo-opleiding Pedagogiek. Ik liep stage bij een vrouwenopvanghuis van de Zusters Augustinessen aan de Oude Gracht in Utrecht. Die zusters hebben bij mij het geloof weer teruggebracht. Ik volgde hun Taizédiensten en hun retraiteweekenden. Daarna ging ik op zoek naar een eigen kerk en door gewoon te googelen kwam ik terecht bij Arminius, waar ik tot mijn 35^e actief ben geweest. Die groep heeft me gevormd. Na die tijd ben ik actief geworden in de Geertekerk, waar ik vooral het verteluur coördineer. Ik heb sinds het eind van mijn studietijd een relatie, samen met mijn partner hebben we twee meiden gekregen die nu 11 en 8 jaar oud zijn. Ik vind het belangrijk dat zij mee gaan naar dat verteluur. Ze worden er uitgedaagd om over andere dingen na te denken en ook met andere kinderen om te gaan. Zij zelf vinden het gewoon heel gezellig hoor. 

Ik kan moeilijk onder woorden brengen wat ik geloof of waarom ik dat doe. Als ik met het geloof bezig ben of in de kerk zit, dan gebeurt er iets bij mij van binnen. Het gaat bijna kapot als ik daar woorden aan ga geven. De wereld is voor veel mensen een lastige plek. Als ik met al die goedwillende mensen samen in de kerk zit dan is dat voor mij heel troostrijk. En ik vind de rituelen en de gestroomlijnde liturgie fijn, met name het samen stil worden en het lezen van de voorbeden. Dat maakt me rustig en is voor mij helend.’

Sociaal
‘Ik heb altijd als maatschappelijk werker in de sociale sector en de GGZ gewerkt, bijvoorbeeld voor slachtoffers van mensenhandel en voor getraumatiseerde vluchtelingen. De laatste tien jaar was dat bij het psychotraumacentrum Stichting ARQ Centrum ’45 in Diemen. Op het moment ben ik ambtenaar bij de Gemeente Utrecht. Drie dagen werk ik voor een project ter bevordering van de mentale gezondheid van vluchtelingen, één dag ben ik betrokken bij de opvang van Oekraïners in de gemeente. Voor Stichting ARQ Centrum ’45 doe ik nog trainingsklussen. In Polen school ik bijvoorbeeld twee keer per jaar Oekraïense psychologen in het werken met psychotrauma, verslaving, depressie en huiselijk geweld. Sinds ik op mijn eenenveertigste nog een master Innovatie in Zorg en Welzijn heb behaald, zit ik niet meer in de spreekkamer, maar zit ik meer in het beleidswerk. Ik ben heel optimistisch van aard, het glas is voor mij meestal halfvol, maar het is op den duur moeilijk om te ervaren dat je werk vaak maar beperkt succes heeft. Op het moment is het voor mij beter om me een tijdje bezig te houden met de langetermijnstrategie.’

Michel Peters