Het gezicht van Eef Diteweg

Eef Diteweg (1954) is vriend van de Remonstranten In Hoogeveen. Tekenen deed hij van jongs af aan al veel, in zijn twintiger jaren vond en volgde hij zijn roeping. Na het voltooien van de kunstacademie werd hij beeldend kunstenaar. Michel Peters spreekt hem in zijn atelier in het achterland van Slagharen, dat vol hangt en staat met ruimtelijk werk en schilderijen.

Roeping

‘Ik ben geboren in Vlaardingen in een arbeidersmilieu. Mijn vader was magazijnbediende. Ik had een slechte relatie met hem en slechte herinneringen aan hem. Op mijn 19^e ging ik al uit huis om te gaan werken. Ik heb vaak, ook toen ik al kunstenaar was, via uitzendbureaus gewerkt in commercieel-administratieve banen. Het gezin was religieus gezien een mengsel van de gereformeerde bond (moeder) en gereformeerd-synodaal (vader). Aan de hervormde wijkkerk waar wij naar toe gingen heb ik goede herinneringen. Ik volgde de opleiding tot etaleur aan de detailhandelsschool en kon stage lopen in de sportzaak van verre familie. Later werkte ik op de kampeerafdeling van de V&D. Daarna ben ik gaan werken in de sportzaak van Reinier Paping in Zwolle. Na een beroepskeuzetest ben ik eerst de schriftelijke havo gaan volgen en toen met de kunstacademie annex lerarenopleiding in Kampen begonnen. In die tijd, vijftig jaar geleden, heb ik mijn vrouw Nettie leren kennen, die veertieneneenhalf jaar ouder was dan ik en al twee kinderen had. Zij heeft me leren leven, gestimuleerd en me de goede richting op geduwd. Anderhalf jaar geleden is zij wegens dementie in een verpleeghuis opgenomen. Ik mis haar enorm.

Hoe verder?

Het tweede deel van mijn opleiding was in Enschede. Een opgeknapte paardenstal was mijn eerste atelier. We hadden weinig geld, maar met veel moeite konden we een vervallen winkelpand kopen in Zwolle, dat ik helemaal heb opgeknapt. Met de opbrengst van dat pand konden we later een boerderij met kalverenstal hier in Slagharen kopen. Die stal hebben we geleidelijk aan helemaal verbouwd tot atelier.

Op mijn 55^e kreeg ik de diagnose autisme en dat verklaart achteraf de lastige jeugd die ik heb gehad. Ik was een dromerig kind dat in zijn eigen wereld leefde (veel tekenen!) en daardoor vaak over het hoofd werd gezien. Naïef en slecht communicerend. Thuis, op de kunstopleiding, op het werk, ik paste eigenlijk nooit in het voorgevormde hokje.’

Vrijzinnig gelovig

‘Nettie was hippie-achtig en antikerkelijk, maar in een progressieve kerk in Zwolle voelden we ons allebei thuis. Wij gingen beiden in de cantorij zingen en in de kapel werden vieringen in eigen woorden gehouden, die Nettie uiteindelijk zelfs coördineerde. Later gingen we naar de kerk in Dedemsvaart, maar toen daar een evangelische predikant werd aangesteld zijn we vertrokken. Op pinksterdag negen jaar geleden zijn we voor het eerst naar de remonstrantse kerk in Hoogeveen gegaan. Jan Hendriks had toen deurdienst, die heeft ons zeer welkom geheten. Het was voor ons een warm bad daar. We zijn gebleven en lid geworden. In de Dedemsvaartse tijd heb ik Klaas Hendriks gelezen. Wat hij schreef en wat hem is overkomen heeft grote indruk op me gemaakt. Dankzij hem weet ik dat ik over God steeds minder weet. Ds. Ter Linden heeft me geleerd hoe de bijbel in de geschiedenis staat. Dat de bijbel helemaal niet letterlijk of quasi geschiedkundig te lezen is. Vragen stellen is wezenlijker dan antwoorden ontvangen. God is geen persoon, maar een het. Ik voel dat er meer is in het leven, pas als ik het leven loslaat ervaar ik dat beter. Dat is een voortdurende oefening. Geloven is voor mij inspiratie zoeken om nieuwe dingen te denken en nieuwe wegen te gaan, dat heeft ook alles met mijn kunstenaarschap te maken natuurlijk.

www.eefditeweg.nl

Michel Peters