Het gezicht van Ruud Bergh

Ruud Bergh (1951) is sinds december 2024 voorzitter van de remonstrantse gemeente in Haarlem. Vijftig jaar lang had hij niets meer aan religie gedaan tot hij in 2013 voor een opleiding aan het Comenius Instituut een module volgde over spiritualiteit, mystiek en zingeving. Dat raakte hem. Hij is daarna gewoon eens naar de remonstrantse kerk gegaan. De lichte dienst en de goede muziek bevielen zo goed dat hij is gebleven. Michel Peters sprak hem in zijn woonplaats Overveen.

Allergie
‘Ik ben geboren in Bloemendaal. Mijn moeder was verpleegkundige en lid van de vrijzinnig hervormden, mijn vader was lid van de SDAP, zoekend in het geloof, maar nooit ergens geland. In zijn jeugd lag hij meer dan een jaar in Zonnestraal met TBC waardoor hij HBS kon doen, ontwikkelde zich verder, werd ambtenaar en uiteindelijk burgemeester in achtereenvolgens Jisp, Schoorl, Epe en na zijn pensioen nog Dodewaard. Het was een warme jeugd waarin ik een basisvertrouwen heb ontvangen. Daardoor durf ik veel aan, benader ik dingen onbevangen en ben ik niet angstig voor het vreemde. Ik heb zondagsschool gedaan en ging ook mee naar de kerk, maar in de jaren ‘60/’70 wilde ik niks meer met het instituut  kerk te maken hebben en werd ik in beslag genomen door de provobeweging in Amsterdam en de Vietnam-demonstraties. Ik volgde de HBS en studeerde daarna Sociale Geografie aan de UvA. Mijn eerste fulltime baan was bij het ministerie van VROM, waar ik een ambtelijk traject heb doorlopen en als directeur ben geëindigd. In 1999 volgde een overstap naar de gemeente Den Haag, waar ik tot 2005 directeur van het (stads)ontwikkelingsbedrijf was. Daarna was ik tot mijn pensioen in 2015 directeur-bestuurder  bij een gebiedsontwikkelaar in de Amsterdamse regio en had ik tot voor kort diverse toezichts- en bestuursrollen.

In 1982 heb ik mijn vrouw ontmoet. We kregen in 1985 één zoon die twee kinderen heeft. In de coronatijd is mijn vrouw overleden, we zijn veertig jaar bij elkaar geweest. Dat was natuurlijk een moeilijke periode. De zorg voor mijn oudste kleinkind heeft me er doorheen geholpen. Nu heb ik een weer fijne (LAT-)relatie met een Zwitsers-Engelse vrouw in Den Haag.

Spirituele kriebels
‘Na tien jaar anoniem als kerkganger in Haarlem te hebben rondgelopen, belde de predikant Sabine du Croo mij met de vraag of ik een paar gesprekken in de kerkenraad wilde faciliteren. Het was in een periode waarna Sabine met een burn out thuis kwam te zitten, Gerry Meijers vertrok als organist en de koster met pensioen ging. Die gesprekken hebben geresulteerd in een nieuwe, wat meer bestuurlijk georiënteerde kerkenraad. De secretaris en de penningmeester wilden gelukkig nog even blijven en ik ben toen als voorzitter aangetreden. Onze gemeente heeft  al  eerder een groot legaat gekregen en we willen met dat geld proberen om het gebouw een levende functie in de stad te geven rond zingeving en geloof. Margreet Zandbergen is als medewerker vernieuwing aangetrokken en we hebben een jonge, ambitieuze organist aangesteld. We kijken hoopvol naar de toekomst.

Het woord God roept bij mij dezelfde allergie op als het instituut kerk. De eeuwige is al beter, maar dan hebben we het toch nog over een persoon. Het Eeuwige, het Zijn dan maar? Omdat mijn vrouw reuma had, gingen we vaak in de winter naar Zuid-Afrika. Het Zuid-Afrikaanse begrip Ubuntu komt heel dicht bij wat ik als mijn geloof zou willen beschrijven: het besef dat dingen in de tijd verbonden zijn met elkaar en dat mens en natuur en mensen onderling één geheel vormen. Ik voel dat er meer is dan onze collectieve ratio, dat is het grote onbekende, het mysterie. In het menselijke contact en in de liefde ervaar ik een vonk van het goddelijke. Ik onderschrijf wat een hoogleraar van mij ooit zei: antwoorden geven is geen probleem, het is de kunst om goede vragen te stellen. Ik ben dan ook meer een zoeker dan een gelovige.’ 

Michel Peters