Jalief in plaats van jaloezie

Ik heb lief. Maar ik moet dit artikel anoniem schrijven, omdat de manier waarop ik liefheb zelfs in progressieve kerken mijn positie kwetsbaar maakt. Ik werk bij een kerkelijke organisatie, studeer theologie, wil daar ook mee doorgaan in een voorgangersfunctie, maar mijn relatievorm bedreigt dit. Waarom? Ik heb meer dan één persoon lief. Wanneer we dat voelen voor onze kinderen of voor onze vrienden is dat geen enkel probleem. Bij romantische liefde helaas wel. Zeker in veel kerken.

Polyamoreus

Ik ben polyamoreus. Polyamorie is een vorm van consensuele non-monogamie: niet-monogaam leven met instemming van alle betrokkenen. Sommige mensen zouden het een open relatie noemen. Mijzelf trekt dat woord wat minder omdat ik liever de focus leg op de toegewijde, duurzame verbintenissen die ik hierdoor leg. Ik ben getrouwd en al het grootste deel van mijn leven samen met mijn echtgenoot. Tijdens onze relatie merkten wij dat er romantische gevoelens voor anderen konden ontstaan bij ons zonder dat dit negatieve invloed had op onze eigen relatie. Er was geen sprake van onvervulde verlangens, relatieproblemen of van jaloezie. Maar wanneer God iemand op ons pad brengt, een mooi en bijzonder mens, en er ontstaan wederzijdse gevoelens, welke reden hebben we dan om er niet naar te handelen?

Daarom hebben wij naar elkaar uitgesproken dat we er allebei geen bezwaar tegen hebben als er ook andere relaties worden aangegaan. Sindsdien hebben wij allebei relaties naast ons huwelijk gehad. Vorig jaar vierden we kerst met z’n vieren.

Afbeelding Roos vonk

Zwaard van Damocles

Alhoewel ik vrienden (religieus en niet-religieus) heb die dit van mij weten en mij accepteren, is dit geen vanzelfsprekendheid. Ik weet dat er veel mensen in kerken een oordeel over hebben. Enkele relevante personen bij mijn opleiding en kerk weten het, en hebben mij ook te kennen gegeven dat dit een probleem zou kunnen worden. Terwijl zij over mij theologiseren, probeer ik mijn leven te leiden, wetende dat dit zwaard van Damocles boven mijn roeping hangt. 

De olifant in de kamer is hier misschien het zevende gebod: gij zult niet echtbreken. Maar is er wel sprake van echtbreken, als niemand zich gekwetst of bedrogen voelt? Voor mij gaat dit gebod erover dat je de mensen die zó dicht bij je staan geen pijn moet willen doen, zeker wanneer het de meest intieme zaken betreft. Maar wanneer je erachter komt dat voor jullie het onderhouden van meerdere romantische en seksuele relaties niemand pijn doet, wat is dan nog het bezwaar? 

Vertrouwen cruciaal

Dat wil niet zeggen dat in een polyamoreuze relatie echtbreuk niet kan bestaan. Als ik morgen buiten het weten van mijn echtgenoot grote schulden aan ga, vind ik dat echtbreuk. En als een van mijn partners geweld tegen mij zou gebruiken, zou ik dat ook echtbreuk vinden. De mensen met wie je kiest je leven te delen, dien je met veel respect te behandelen. Maar hoe dat respect er precies uit ziet, hangt af van wat wel of niet werkt voor de betrokken personen. Echtbreuk gaat om het breken van het vertrouwen van je huwelijkspartner. En of dat nou door schulden, geweld of seks komt, maakt eigenlijk niet uit. Maar net zoals in goed overleg een lening aangaan geen zonde is, is in goed overleg met iemand anders een relatie beginnen dat ook niet.

Grenzen

Alles valt en staat met communicatie: waar liggen de grenzen? Wat wordt er afgesproken over aantallen partners, over condoomgebruik, over huissleutels? Daarin heeft het me ook veel verdieping gebracht: de eerlijke communicatie waar polyamorie je toe dwingt, heeft ook algemeen geleid tot een opener gesprek tussen mij en mijn partners.

Ik heb mijn man op dates zien gaan en hem veel plezier gewenst. Ik heb zijn zorgen gedeeld toen zijn vriendin in de stress zat over haar werk. Ik heb hem ’s ochtends op de bank bij haar onder de deken zien kruipen met twee koppen koffie, wanneer ze bij ons logeerde. De groei die ik zelf ervaar heb ik ook bij hem gezien, en ik heb blijdschap ervaren over het geluk in zijn leven. Jalief noemen we dat, wanneer je in plaats van jaloezie juist positieve gevoelens bij meervoudige relaties ervaart. 

Polyamorie heeft mij prachtige verbintenissen gebracht. Ik heb herinneringen gemaakt met partners die mij altijd dierbaar zullen blijven. Het geeft mij een heel rijk leven, waarbij ik keer op keer de kans krijg me te ontwikkelen als mens. Omdat je altijd gevormd wordt samen met de mensen met wie je je leven deelt. Het is een liefdevol bestaan, waarin niemand pijn wordt gedaan.

Van homoseksualiteit zeiden we ooit dat het tegen ons geloof in zou gaan. Daar zijn we in de progressieve kerken op teruggekomen. Zo hoop ik dat we ook ooit meerdere liefdes kunnen omarmen. Simpelweg als mensen die van elkaar houden.

De naam van de auteur is bij de redactie bekend