Het gezicht van Karin Wagenaar

Karin Wagenaar (1960) is gezins- en systeemtherapeut en is actief lid van de Geertekerk. Tegen Michel Peters vertelde zij per Zoom over haar levensverhaal en over haar geloof.

Verantwoordelijkheid
‘Ik ben geboren in Dordrecht in een remonstrants gezin. Mijn vader zat in de kerkenraad van de gemeente, mijn moeder zong in het koor en was wijkcontactpersoon, mijn tante Nel was koster. Mijn vader was boekhouder/procuratiehouder bij distilleerderij Wijers en later bij Chrysler. Bij Wijers heeft hij mijn moeder leren kennen die daar secretaresse was. Onze gezinssituatie is enorm bepaald door het feit dat mijn oudere zus Magda een geestelijke beperking had, een bewustzijnsniveau van 2 à 3 jaar en een woordenschat van 37 woorden. Op haar achttiende ging zij in een speciale inrichting in Middelburg wonen. De aandacht die Magda had gekregen in ons gezin, ging nu naar mij. Dat was iets te veel van het goede. Ik ging in 1976 in Utrecht psychologie studeren en was blij dat ik daar op kamers kon gaan. In 1981 heb ik in de studentendisco mijn man Hugo leren kennen, in 1987 zijn we in de remonstrantse kerk in Dordrecht door ds. Eric Cossee getrouwd. We hebben samen drie kinderen gekregen. Een halfjaar nadat ik in 1984 afstudeerde is mijn vader overleden, tien jaar later overleed mijn moeder ook. Nadien, dertig jaar lang, kwam de zorg voor Magda op mij en op ons gezin neer. Ze overleed jongstleden mei op tweeënzeventigjarige leeftijd.’

Emotie als basis
‘Ik ben de kant van de klinische psychologie opgegaan en uiteindelijk systeemtherapeut en psychotherapeut geworden. In die functies heb ik bij Riagg’s gewerkt in Utrecht, Gorinchem en Dordrecht en daarna elf jaar als teamleider in een kliniek in Lunteren voor mensen met een persoonlijkheidsstoornis. In 2001 woonde ik in Nashville een congres bij waar ik Sue Johnson hoorde spreken over haar model van Emotionally Focussed Therapy (EFT). De kern van deze therapie is dat niet cognities, maar de emoties toegangspoort zijn naar verandering. Ik volgde een opleiding bij haar en heb toen in 2009 de stichting EFT – Nederland opgericht. Toen was het nieuw en baanbrekend, nu na zeventien jaar is het een groot opleidingsinstituut voor therapeuten. Tot afgelopen jaar was ik voorzitter.’

Inspiratie
‘In mijn jonge jaren ging in naar zondagsschool. Met mijn tante Nel schoof ik de liedborden voor de zondagse dienst in de houders. De gemeenschap was heel belangrijk, familie en kerk waren als het ware een geheel, alsof de kerk van ons was! De overstap naar de Geertekerk vond ik best spannend. Vincent is door ds. Floris Kruyne gedoopt. We hadden een doopoudergroepje van zeven stellen, met hen zijn we heel close geworden, we zien elkaar nog geregeld. En vandaar in allerlei klussen gerold: de kind en geloof-groep met ds. Tina Geels, de crèche en de kindernevendienst en het kosterschap. Over mijn geloof kan ik niet in volzinnen spreken. Ik zoek stamelend mijn woorden: dat de kerk mij inspiratie geeft, dat ik er geraakt word, dat ik er verbinding ervaar. We vierden recent Pinksteren. In die dienst voelde ik me bevlogen om het goede te doen. Ik beleef in een dienst de gedeelde energie van mensen die in verbinding zijn met elkaar. Ik ervaar een zindering die door de ruimte gaat in de stilte. Maar ook in de natuur en bij kunst en muziek ervaar ik wat groter is dan wijzelf. Hoe hebben mensen dit kunnen maken?

Het afgelopen half jaar had ik een sabbatsperiode. In die tijd heb ik een nieuw boek geschreven Aanraken, hoe doe je dat? Begin 2027 verschijnt het. Aanraken moet! Met Magda was het de enig mogelijke vorm van communicatie. Het is een menselijke behoefte die vervuld moet worden. Bescheidenheid is er door mijn ouders bij mij ingepompt. Maar nu durf ik te zeggen: ik ben trots op mijn carrière en op de boeken die ik heb geschreven.’

Michel Peters