Het gezicht van Hans Peter Jung

Hans Peter Jung (1963) komt uit een geslacht van Remonstranten. Zijn overgrootvader was eind 19^e eeuw predikant in Hoorn, zijn oma is in het Foreestenhuis geboren, zijn vader zat in de kerkenraad van de Remonstranten in Nijmegen en is op latere leeftijd nog predikant geworden bij de NPB in Dieren. Zelf is hij op het moment vriend van de Remonstranten in Nijmegen. Michel Peters sprak hem in het Limburgse Afferden, waar hij met veel plezier dorpsdokter is. ‘Mijn ouders zouden apetrots zijn geweest dat ik nu in AdRem sta’.

Huisarts

‘Ik ben in Nijmegen geboren en heb daar altijd gewoond. Eigen verantwoordelijkheid stond in de opvoeding hoog in het vaandel. Het maakte bijvoorbeeld niet uit hoe laat wij thuis kwamen. Ik deed zondagsschool en catechisatie en ging altijd mee naar de kerk. Ik kom nu amper in de kerk nog – Afferden is nog wel 30 km van Nijmegen -, maar ik ken nog iedereen en nog steeds is de gemeente een warm bad, thuiskomen. Ik volgde het Atheneum A en las daar verplicht het boek Dorp aan de rivier van Anton Coolen over een huisarts in Lith. Toen viel het kwartje, die verbinding met een dorpsgemeenschap wilde ik ook! In een jaar heb ik toen alle bètavakken gehaald en ben daarna medicijnen gaan studeren aan wat toen de Katholieke Universiteit Nijmegen heette. Na mijn afstuderen, in 1989 en 1990, heb ik in Nicaragua gewerkt. De mensen daar waren uitermate gezond. Later heb ik begrepen dat dat kwam door een combinatie van veel bewegen, natuurlijk eten, een doel in het leven hebben en het gevoel hebben onderdeel van een gemeenschap uit te maken.’

Positieve gezondheid

‘Na Nicaragua ben ik gepromoveerd en hier in Afferden als huisarts terecht gekomen. Dat doe ik nu dertig jaar. Ik ging toepassen wat ik in Nicaragua geleerd en ervaren had. Ik regelde dat ik door verzekeraars niet meer per consult werd betaald  maar een vast bedrag per jaar kreeg. Door het aanstellen van een extra dokter kon ik de tijd per consult verdubbelen. Daardoor verwezen we 25% minder door naar het ziekenhuis. Het begin als huisarts hier viel samen met de geboorte van onze dochter Robin, die blind en verlamd werd geboren en een bewustzijnsniveau had van een meisje van zes maanden. Wij hebben haar veertien jaar thuis verzorgd, met name mijn vrouw die Z-verpleegkundige is. Vijftien jaar geleden op veertienjarige leeftijd is zij aan een longontsteking overleden.

Niet door de zorg voor haar, maar door de toegenomen stress van het werk ben ik daarna een jaar uit de running geweest. Mindfulness heeft me erbovenop geholpen. Nadien ben ik mijn vak heel anders gaan aanpakken, minder gaan werken en heb ik samen met o.a. Machteld Huber het concept Positieve gezondheid ontwikkeld en daar een handboek over geschreven. Als arts is het veel beter om de fysieke, mentale en emotionele gesteldheid van patiënten te verbeteren en aan te sturen op verbetering van de bestaanszekerheid en van de leefomgeving, dan voortdurend te medicaliseren. En dus voer ik ook gesprekken met patiënten over zingeving. Ik houd als arts langer mijn mond en stimuleer patiënten om zelf verantwoordelijk te zijn om te voorkomen dat ze ziek worden. De leefomgeving is daarbij het startpunt.’

Verbondenheid met de natuur

‘De manier waarop ik nu als arts functioneer heeft een nauwe relatie met hoe ik mijn geloof ervaar. God is voor mij een diepe verbondenheid met de natuur en de leefomgeving. Die heeft een mystieke betekenis. Anders dan onze antropocentrische scheppingstraditie waarin wij als rentmeester over de natuur zijn aangesteld, geloof ik dat de natuur zelf rechtspersoon is. Wij zijn vergeten dat wij onderdeel zijn van de natuur, dat er een verbinding, een ecosysteem bestaat tussen mij en de ander, de dieren en de planten. Wij kunnen bijvoorbeeld niet leven zonder de duizenden bacteriën in ons lichaam. Ik heb dus geen andere voorstelling van God dan die van Gaia, onze aarde.’

Michel Peters