Volmondig ja!

Tijdens het lezen van de oorspronkelijke tekst die mijn moeder schreef voor Kort Bestek over levensverbintenissen speelde een vraag bij mij op: hoe zou zij de tekst nu lezen en wat zou er gebeuren als ze die op haar eigen leven zou betrekken? Want: She did it all. Behalve scheiden. Dat deed ze niet, maar daar zorgden de dodelijke ziektes voor die mijn eerste en tweede vader troffen. Wat deed ze wel? Ze trouwde in de katholieke kerk, ze kreeg samen met mijn vader twee kinderen, mij en mijn broer, ze hield er een minnaar op na en trouwde na de dood van mijn vader met een geweldige tweede man. Toen hij ook overleed koos zij voor polyamorie: de eenzaamheid zou haar geen derde keer overkomen. Tijdens haar werkzame leven als predikant heeft zij veel huwelijken gezegend en ik doe inmiddels hetzelfde. Wat mij opvalt is dat haar artikel uit de jaren tachtig voor haar doen behoorlijk zakelijk is geschreven. Veel zakelijker dan ik zou verwachten. Dat zegt iets over de gevoeligheid die in die tijd speelde. Diezelfde gevoeligheid speelt in onze tijd ook weer, nu de samenleving op bepaalde punten behoudender wordt. Alsof ze dacht: hoe zakelijker ik het beschrijf, hoe minder controverse het oproept. Want controverse zou de stemming zomaar de conservatieve kant op kunnen doen vallen. Het ja voor het voorstel om stellen van gelijk geslacht te zegenen was in werkelijkheid geen volmondig ja.

Erkennen van elke relatie
Het ja van onze kerk maakte vervolgens wel veel mensen gelukkig. Hoewel je zou kunnen denken dat queer mensen wel klaar zouden zijn met de kerk en haar starre regels, blijkt dat onder queers een sterke behoefte blijft leven om gekend te worden door God, inclusief hun relaties. Toen onze kerk aan die behoefte tegemoet kwam door het zegenen ervan, werd daar dan ook volop gebruik van gemaakt. En nog steeds. Christiane was voorstander en zou de praktijk ongetwijfeld willen vergroten door ook andersoortige relaties te zegenen. Ik wil dat ook graag doen: het erkennen van elke relatie, ook tussen meerdere mensen, alle ruimte en bevestiging. Ik zie ze worstelen, de mensen in die relaties: niemand erkent onze liefde werkelijk. Terwijl zij die onderlinge liefde en verantwoordelijkheid wel degelijk voor elkaar voelen. Als die liefde en verantwoordelijkheid voor de Ene wil worden uitgesproken, dan verwacht de Ene van ons die te erkennen. Laat hen ja tegen elkaar en de Ene zeggen. En laat ons ja zeggen op de vraag of dat bij ons kan.

Jan Berkvens
remonstrants predikant in de gemeenten Oude Wetering en Hoorn, geestelijk verzorger in hospice Bardo in Hoofddorp