Rituelen worden steeds belangrijker in onze samenleving en in onze geloofsgemeenschap. Vreemd genoeg ervaar ik rond een van de oudste rituelen, het gebed, onder Remonstranten een zekere verlegenheid. Bidden aan tafel gebeurt zelden en een gebed als afsluiting van het huisbezoek is voor veel mensen een stap te ver. In de opleiding tot predikant werd in het verleden aan het persoonlijk gebed nauwelijks aandacht gegeven. Ook voor andere rituelen , zoals zegenen of meditatie, was geen aandacht of ruimte. Nu er veel mensen uit andere kerken binnenkomen, botsen niet alleen gewoonten, verwachtingen en andere visies op God en geloof, maar ook is er verbazing over een zekere spirituele armoede.’Ik ga graag naar de Remonstranten, ze zetten me aan het denken, maar voor de beleving ga ik toch af en toe naar mijn eigen katholieke kerk,’ klonk het op de cursus Remonstrantica.
De verlegenheid met het gebed is geen nieuwe constatering. Jaren geleden werden al spirituele oefendagen georganiseerd op de Hoorneboeg. Ook toen had dat te maken met de komst van voorgangers uit andere kerken. De vrijzinnig theologische achtergrond van veel remonstranten, het niet kunnen en willen geloven in een almachtige God, een abstract Godsbeeld en een sterk ethische benadering van geloven maakt bidden lastig. Tot wie of wat bid je en waarom? Bidden wordt misschien te veel geassocieerd met vragen en te weinig met luisteren, inkeer, zoeken en het oefenen van geloofsbeleving of spiritualiteit. Wel blijken veel mensen in de vakantie graag in de vele mooie katholieke kerken die Europa rijk is te bidden of een kaars aan te steken.
Vanuit de gemeente kwam de vraag om eens een avond te praten over het gebed. Daarom staat er in Doesburg volgend voorjaar een Gebedspracticum op het programma. Vier avonden komen we samen in de kerkzaal van de Gasthuiskerk voor informatie en oefening. Omdat bidden een persoonlijke en intieme activiteit is wordt afgesproken dat er vertrouwelijkheid heerst.
Iedere avond heeft een vaste orde. We komen samen in een kring, begroeten elkaar, steken een kaars aan en het geluid van een klankschaal leidt een stilte in. Daarna wordt het eerste deel van de avond besteed aan informatie en gesprek over vormen van bidden, meditatie, fysieke aspecten zoals knielen, staan, lopen of dansen en de rol van muziek, taal en beeld. Na een korte pauze volgt een oefening in gebeden met woorden of beweging, en het zelf formuleren van gebeden. De avond wordt beëindigd met stilte, een gesproken of gezongen zegen, het geluid van de klankschaal en het doven van de kaars.
Door onze gezamenlijke inbreng en achtergrond hopen we van elkaar te leren en de verborgen rijkdom van onze traditie te herontdekken. Vooral willen we verdieping te geven aan onze spiritualiteit door te oefenen in stilte en vormen van gebed.
Marga Vos
Predikant Remonstrantse Gemeente Doesburg.

Wij baden vroeger thuis heel wat af. Meestal in de vorm van formuliergebeden, voorgedragen door mijn vader of moeder. Wat de betekenis was van de niet alledaagse woorden die daarin werden gebruikt, ontging mij. Ik kende de klanken, kon die foutloos nadoen en voor de rest was het Chinees… Lees verder

Monniken en monialen leiden een leven van gebed. Zoals de remonstrantse predikante Willemien Van Veen – de Graeff aanduidde is dit niet alleen voorbehouden aan kloosterlingen. Iedereen kan immers proberen zijn leven af te stemmen op God. Kloosterlingen doen dat op hun eigen manier… Lees verder